Gevlekte scheerling
Conium maculatum · Apiaceae
Ook bekend als: scheerling
De gevlekte scheerling (Conium maculatum, kortweg scheerling) is een hoge, tweejarige schermbloemige met fijn, kantachtig blad. Alle delen van de plant zijn zeer giftig, en ze verspreidt zich snel via zaad. Daarom wordt ze niet aanbevolen voor tuinen.
- Licht
- Volle zon, Zon tot halfschaduw
- Water
- Gemiddeld
- Luchtvochtigheid
- Gemiddeld
- Temperatuur
- 10–25 °C, min. -20 °C
- Moeilijkheid
- Makkelijk
- Hoogte
- 0,5–3 m
Verzorging door het jaar heen
Kalender voor het klimaat Oceanisch.
Herkenning en kenmerken
De gevlekte scheerling hoort bij de schermbloemenfamilie (Apiaceae) en komt van nature voor in Europa, Noord-Afrika en West-Azië. Je vindt haar vooral op verstoorde grond, langs wegen, sloten, akkerranden en beekoevers, meestal op vochtige, stikstofrijke bodem.
Het is een hoge, rechtopgaande, vertakkende tweejarige plant van ongeveer 50 tot 300 cm hoog en 60 tot 150 cm breed. Ze groeit snel. In het eerste jaar vormt ze een bladrozet, in het tweede jaar een holle bloemstengel.
Het blad is fijn verdeeld, kantachtig en geveerd, lijkt op peterselie, is driehoekig van omtrek, tot 60 cm lang en kaal. De kleine witte bloemen zitten in schermen van 2 tot 5 cm breed en bloeien van juni tot en met augustus. De vrucht is klein, eivormig, grijsbruin en geribbeld (2,5 tot 3,5 mm) en splitst zich in twee zaden. De wortel is een lange, witte, vlezige penwortel die op een pastinaak lijkt, meestal zonder zijwortels.
In de oudheid werd de plant onder meer als kalmerend middel en als gif gebruikt, beroemd in het oude Griekenland. Ze is veel te gevaarlijk voor eigen gebruik. Eetbaar is ze niet.
Kweken en verzorging
Licht en standplaats
De plant groeit in volle zon tot halfschaduw. Ze gedijt op vochtige, stikstofrijke plekken, vaak op verstoorde grond.
Water
De gevlekte scheerling houdt van vochtige grond en heeft een matige waterbehoefte.
Bodem
Ze groeit op leem, humusrijke grond en klei. De bodem is bij voorkeur vochtig maar goed doorlatend en stikstofrijk.
Planten: liever niet
Vanwege de extreme giftigheid en het invasieve karakter wordt de gevlekte scheerling niet aangeraden voor tuinen. Buiten haar oorspronkelijke verspreidingsgebied geldt ze als een agressief onkruid.
Overwinteren
De plant is winterhard en overleeft ongeveer -20 °C, ruim onder de gebruikelijke winterminima in Nederland. Ze overwintert als eerstejaars rozet en bloeit het jaar erna. De rustperiode loopt van november tot en met februari; het loof sterft in de winter af.
Vermeerdering en verspreiding
De plant vermeerdert zich door zaad. De zaden blijven lang kiemkrachtig, waardoor ze zich snel over verstoord terrein verspreidt.
Verspreiding beheersen
Wil je de plant kwijt, dan is de aanpak: maai of trek haar uit vóór de zaadzetting, draag daarbij handschoenen en controleer de plek enkele jaren, omdat de zaden lang kiemkrachtig blijven.
Veiligheid
Giftig voor katten en honden- Katten
- Giftig
- Honden
- Giftig
- Paarden
- Giftig
- Mensen
- Zeer giftig
De gevlekte scheerling is zeer giftig voor mensen en giftig voor katten, honden en paarden. Alle delen zijn giftig: bladeren, stengels, wortels, zaden, bloemen en vruchten. De giftige stoffen zijn coniine, gamma-coniceïne en andere piperidine-alkaloïden. Mogelijke verschijnselen zijn kwijlen, braken, diarree, trillen, zwakte, verwijde pupillen, verlamming, stuipen, coma en overlijden door ademhalingsfalen. Dit is alleen informatie en geen veterinair of medisch advies; twijfel je, vraag dan een dierenarts of arts.
Bron: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox, English Wikipedia

















































































