Eenstijlige meidoorn
Crataegus monogyna · Rosaceae
De eenstijlige meidoorn (Crataegus monogyna, kortweg meidoorn) is een stevige, doornige struik of kleine boom die in Nederland volledig winterhard is. Hij is makkelijk in de teelt, groeit langzaam en vormt een dichte haag. In mei en juni draagt hij witte bloemen, daarna volgen rode vruchten.
- Licht
- Zon tot halfschaduw, Volle zon
- Water
- Gemiddeld
- Luchtvochtigheid
- Gemiddeld
- Temperatuur
- 10–24 °C, min. -31 °C
- Moeilijkheid
- Makkelijk
- Hoogte
- 3–10 m
Verzorging door het jaar heen
Kalender voor het klimaat Oceanisch.
Kenmerken van de eenstijlige meidoorn
De eenstijlige meidoorn is een bladverliezende, overblijvende plant uit de rozenfamilie (Rosaceae). Hij groeit als dichte, doornige struik of kleine boom en wordt meestal ongeveer 3 tot 10 m hoog. De groei is langzaam. De plant komt van nature voor in Europa, Noordwest-Afrika en West-Azië, vaak langs bosranden en in heggen.
Het blad is omgekeerd eirond, diep ingesneden, 2 tot 4 cm lang, boven donkergroen en onder lichter. In mei en juni verschijnen witte, vaak roze getinte bloemen in trossen van 5 tot 25, met rode meeldraden en één stijl, waaraan de soortnaam monogyna te danken is. De bloemen geuren matig. Daarna volgen kleine, donkerrode, ovale vruchten van ongeveer 10 mm met één steenomhuld zaad.
Kweken en verzorging
Standplaats
Meidoorn staat het best in zon tot halfschaduw en verdraagt ook schaduw. Hij past als solitair, in een gemengde haag of aan de rand van een tuin die wat wilder mag zijn. Door de doorns is een plek waar je er niet steeds langs hoeft te lopen praktisch.
Water geven
De waterbehoefte is gemiddeld. Een pas geplante meidoorn houdt de grond liever licht vochtig. Een gevestigde plant is goed bestand tegen droogte, dus extra water is meestal alleen in langdurig droge perioden nodig.
Grond
De soort past zich aan bijna elke grond aan: leem, klei en zand zijn allemaal goed, ook kalkrijke grond. Het liefst is de grond vochtig maar goed doorlatend.
Voeding
Meidoorn heeft weinig voeding nodig; een grond van middelmatige vruchtbaarheid is genoeg. Wil je toch bemesten, doe dat dan in maart.
Snoeien
Een meidoornhaag knip je na de bloei, dus in juni, of in de winter, in januari of februari. Het vlechten van meidoorn tot een levende haag (hagen leggen) is een traditionele techniek.
Planten en zaaien
Plant in maart, oktober of november. Zaaien kan in oktober en november. Kies een plek waar de boom of haag de volle hoogte mag bereiken, want de plant groeit langzaam maar wordt uiteindelijk groot.
Overwinteren
De eenstijlige meidoorn is volledig winterhard en kan tot ongeveer -31 °C aan. Een gewone Nederlandse winter is dus geen probleem en bescherming is niet nodig. Van november tot en met februari staat de plant in rust.
Vermeerderen
Vermeerderen gaat met zaad of door enten. Zaad en andere vermeerdering passen in oktober en november.
Oogsten en gebruik
De vruchten oogst je in september en oktober. Ze zijn eetbaar, net als de jonge bladeren en de bloemblaadjes. De vruchten zijn droog en worden vooral verwerkt tot gelei, siroop of wijn; jonge bladeren passen in een salade. In de kruidengeneeskunde wordt meidoorn traditioneel gebruikt voor het hart.
Voor de natuur is de plant waardevol: hij is aantrekkelijk voor bestuivers, en de vruchten zijn in de winter voedsel voor lijsters en pestvogels, die het zaad verspreiden.





























































































