Ruwe iep
Ulmus glabra · Ulmaceae
Ook bekend als: bergiep
De ruwe iep (Ulmus glabra), ook bergiep genoemd, is een grote, winterharde loofboom met een brede, ronde kroon. Hij heeft veel ruimte nodig en houdt van vochtige, voedselrijke grond. Let bij de keuze op de gevoeligheid voor iepziekte.
- Licht
- Zon tot halfschaduw, Halfschaduw
- Water
- Gemiddeld
- Luchtvochtigheid
- Gemiddeld
- Temperatuur
- 5–22 °C, min. -35 °C
- Moeilijkheid
- Makkelijk
- Hoogte
- 21–30 m
Verzorging door het jaar heen
Kalender voor het klimaat Oceanisch.
Kenmerken van de ruwe iep
De ruwe iep hoort bij de iepenfamilie (Ulmaceae) en is een overblijvende, bladverliezende boom. In het wild komt hij voor in een groot deel van Europa, van Ierland tot de Oeral en van Scandinavië tot de Balkan en Sicilië, en ook in de Kaukasus, Turkije, Syrië en Iran. Hij groeit vooral in bergbossen en ravijnen met vochtige grond, tot ongeveer 1.500 m hoogte.
De boom wordt 21 tot 30 m hoog en 15 tot 21 m breed en groeit matig snel. Vrijstaand krijgt hij vaak een korte, gevorkte stam met een brede, ronde kroon. De bladeren zijn donkergroen, ruw en dubbel getand, 6 tot 17 cm lang, met een scheve bladvoet en een korte steel. In de herfst kleurt het blad geel.
In maart en april, vóór het blad, verschijnen trosjes kleine roodgroene bloemen die door de wind bestoven worden. Daarna volgen platte, gevleugelde vruchtjes van ongeveer 2 cm met één zaad in het midden, die in de late lente rijpen. De wortels gaan diep en wijd; wortelopslag komt normaal gesproken niet voor.
Kweken en verzorging
Standplaats
Een ruwe iep groeit het best in de zon. Jonge bomen verdragen ook halfschaduw. Reken op veel ruimte: de boom wordt tot 21 m breed, dus houd ruim afstand van gebouwen en andere bomen.
Water geven
De boom houdt van gelijkmatig vochtige grond. Eenmaal goed aangeslagen kan hij enige droogte hebben, maar de droogtetolerantie is gemiddeld. Let daarom bij een jonge boom in een droge periode op de vochtigheid van de grond.
Grond
Het beste is rijke, vochtige, goed doorlatende leem, het liefst humusrijk. De ruwe iep verdraagt ook klei en zand.
Planten
Plant de boom in maart, oktober of november. Kies de plek zorgvuldig, want hij heeft veel ruimte nodig. Omdat de soort gevoelig is voor iepziekte, wordt hij op veel plaatsen maar zelden aangeplant.
Winter
De ruwe iep is volledig winterhard: hij overleeft tot ongeveer -35 °C, ruim onder een gewoon Nederlands winterminimum van rond -12 °C. De rustperiode loopt in januari, februari, november en december.
Snoeien
Snoei in januari, februari of december, als de boom in rust is. Haal zieke, verwelkende takken vroeg weg, want tegen iepziekte bestaat geen remedie.
Vermeerderen
Vermeerderen kan door zaaien of enten. Zaaien en vermeerderen doe je in mei en juni; de zaden rijpen in de late lente.
Ziekten en plagen
Het grootste risico is iepziekte. Tekenen zijn verwelkende, vergelende en afstervende takken. Verwijder aangetast hout vroeg; genezen kan niet.
Verder kunnen iepenspintkevers, boorders, rupsen, bladmineerders, wolluizen en schildluizen voorkomen. Ook worden floëemnecrose, nathout, kankers, verwelkingsziekten en wortelrot genoemd. Aangevreten blad door rupsen of kevers wordt meestal gewoon getolereerd.
















































































