Bijvoet
Artemisia vulgaris · Asteraceae
Ook bekend als: moxa
Bijvoet (Artemisia vulgaris, ook moxa genoemd) is een winterharde, geurende vaste plant die bijna zonder zorg groeit. Hij houdt van zon en schrale, goed doorlatende grond. Het belangrijkste werk is hem binnen de perken houden, want hij verspreidt zich snel via wortelstokken.
- Licht
- Volle zon, Zon tot halfschaduw
- Water
- Laag
- Luchtvochtigheid
- Laag
- Temperatuur
- 12–26 °C, min. -35 °C
- Moeilijkheid
- Makkelijk
- Hoogte
- 0,6–1,5 m
Verzorging door het jaar heen
Kalender voor het klimaat Oceanisch.
Wat is bijvoet?
Bijvoet hoort bij de composietenfamilie (Asteraceae). Het is een rechtopgroeiende, aromatische vaste plant met meerdere stengels, meestal 60 tot 150 cm hoog. Het blad is groen met een zilveren tint. Van juli tot en met september verschijnen pluimen met piepkleine bloemhoofdjes van ongeveer 5 mm, geelgroen tot roodbruin. De plant geurt en groeit snel.
In het wild staat bijvoet langs wegen, op braakliggend terrein en op open zandgrond, vaak op voedselarme, kalkrijke bodem. Hij komt van nature voor in gematigd Europa, Azië en Noord-Afrika en in Alaska. Rupsen van verschillende vlinders eten van de plant, waaronder Ostrinia scapulalis.
Kweken en verzorging
Standplaats
Bijvoet staat het liefst in volle zon, maar verdraagt ook halfschaduw. Kies een plek waar de plant ruimte krijgt, want hij vormt met zijn wortelstokken uitbreidende kolonies.
Water geven
Eenmaal aangeslagen heeft bijvoet weinig water nodig en kan hij goed tegen droogte. Te natte grond is juist een risico: dan kan wortelrot ontstaan, met slappe, verwelkende planten als gevolg.
Grond
Geef de plant goed doorlatende, zandige of lemige grond, of een ondiepe, stenige bodem met weinig voedingsstoffen. De pH mag liggen tussen 6 en 8. Zware, natte grond verbeter je eerst met betere afwatering.
Bemesten
Bijvoet heeft geen mest nodig. In de natuur groeit hij op schrale grond.
Zaaien en planten
Bijvoet wordt meestal niet bewust aangeplant. Wil je hem als kruid telen, houd de wortelstokken dan onder controle, bijvoorbeeld met een wortelbarrière.
Binnen zaai je in maart en april, buiten in april en mei. Uitplanten kan in mei en juni.
Snoeien en in toom houden
Snoei de plant terug voordat hij zaad zet. Dat kan in maart, oktober en november. Jonge planten kun je uittrekken of maaien om de verspreiding te beperken.
Overwinteren
Bijvoet is volledig winterhard. In de winter sterven de stengels af en in het voorjaar loopt de plant opnieuw uit vanuit de wortelstokken. De rustperiode loopt grofweg van november tot en met februari.
Vermeerderen
Je vermeerdert bijvoet door deling, met stukjes wortelstok of met zaad. De beste tijd is maart tot en met mei. In een gematigd klimaat vormt de plant meestal weinig kiemkrachtig zaad, dus deling is vaak de makkelijkere weg.
Problemen
Het grootste probleem is de snelle verspreiding in naburige borders door de kruipende wortelstokken. Gebruik wortelbarrières en haal losse stukjes wortelstok weg. Bij nauwelijks te bedwingen groei geldt bijvoet in Noord-Amerika zelfs als invasief onkruid, en ploegen helpt er niet tegen.
Wortelrot en verwelking wijzen op te natte grond: zorg voor betere afwatering. Mogelijke plagen zijn bladluizen, mijten, schildluizen en bladkevers. Ook honingzwam kan voorkomen.
Oogsten en gebruik
Bijvoet wordt van juni tot en met augustus geoogst. De bladeren en jonge scheuten zijn eetbaar. Het kruid wordt gebruikt in Duitsland en Vietnam, in China worden jonge scheuten gegeten en vroeger werd er bier mee op smaak gebracht.
Bijvoet wordt traditioneel gebruikt in de Chinese, Europese en hindoeïstische volksgeneeskunde en heette in de middeleeuwen de moeder der kruiden.









































































































