Vrouwentong

Een plek met helder, indirect licht of lichte halfschaduw is het beste. De vrouwentong verdraagt ook weinig licht en een beetje directe zon. Hardbladige soorten kunnen meer licht aan.

Staat de plant te donker, dan kunnen de bladeren omknikken of slap worden. Zet haar dan op een lichtere plek.

De plant is niet winterhard en hoort in Nederland het hele jaar binnen te staan, bij minimaal 10 °C.

Laat de potgrond tussen twee gietbeurten goed uitdrogen. Van mei tot en met augustus geef je iets meer water. In de rustperiode (november tot en met februari) geef je maar heel weinig.

De plant kan goed tegen droogte en heeft weinig luchtvochtigheid nodig. Bruine bladtippen kunnen komen door zouten of chloor in kraanwater. Gefilterd water of regenwater helpt dan.

Gebruik een grove, goed doorlatende grond, zoals cactusgrond met extra perliet of zand. Een goede afvoer is belangrijk.

Verpot ongeveer om de twee tot drie jaar, in april of mei, wanneer de wortelstokken de pot vullen of doen barsten.

Geef van mei tot en met augustus een paar keer een verdunde, gebalanceerde voeding. Meer is niet nodig.

Verwijder beschadigde of dode bladeren aan de basis. Verder is nauwelijks snoeien nodig.

Zet de plant in de winter op een lichte, koele plek, boven 10 °C. Houd de grond bijna droog.

Je kunt de vrouwentong vermeerderen door deling, met bladstekken, via wortelstokken of met uitlopers. De beste periode is mei tot en met juli.

Zachte, papperige bladvoeten wijzen op te veel water of slechte afvoer. Laat de grond opdrogen, verpot in grove grond en snijd aangetast weefsel weg.

Wolluizen, spintmijten en trips kunnen voorkomen. Wortelrot en bladvlekken zijn de bekendste ziekten.

De vrouwentong is niet eetbaar. Traditioneel is het bladsap gebruikt als antisepticum bij eerste hulp, en in Afrika leveren de bladeren vezels.