Laurierkers
Prunus laurocerasus · Rosaceae
Ook bekend als: kerslaurier, paplaurier, gewone laurierkers
De laurierkers (Prunus laurocerasus), ook wel kerslaurier of paplaurier genoemd, is een snelgroeiende, groenblijvende heester die veel wordt gebruikt als haagplant. Hij is makkelijk te verzorgen, volledig winterhard in ons klimaat en groeit ook in schaduw. Alle delen van de plant zijn wel giftig, ook voor huisdieren.
- Licht
- Halfschaduw, Schaduw
- Water
- Gemiddeld
- Luchtvochtigheid
- Gemiddeld
- Temperatuur
- 10–25 °C, min. -20 °C
- Moeilijkheid
- Makkelijk
- Hoogte
- 3–15 m
Verzorging door het jaar heen
Kalender voor het klimaat Oceanisch.
Kenmerken van de laurierkers
De laurierkers is een groenblijvende heester of kleine boom met een dichte, ronde tot breed uitgroeiende habitus. Hij wordt meestal 3 tot 15 meter hoog en 2 tot 10 meter breed. De groei is snel.
De bladeren zijn groot, leerachtig, glanzend donkergroen en langwerpig, met fijne tandjes en klieren bij de bladvoet. Fijngewreven ruiken ze naar amandel. In april en mei verschijnen rechtopstaande trossen tot 15 cm met veel kleine, zoet geurende witte tot crèmekleurige bloemen. Bijen en vlinders bezoeken ze graag. In de zomer tot het vroege najaar volgen kleine kersachtige vruchten van 1 tot 2 cm, die paarszwart rijpen en door vogels worden gegeten en verspreid.
De soort komt van nature voor rond de Zwarte Zee, van Albanië en Bulgarije tot Turkije, de Kaukasus en Noord-Iran, meestal in bos en struikgewas, vaak in de schaduw. In het Verenigd Koninkrijk, op het eiland Man en in het noordwesten van de Verenigde Staten geldt hij als invasief: door de zaden die door vogels worden verspreid en zijn schaduwtolerantie verdringt hij daar inheemse planten.
Kweken en verzorging
Standplaats en licht
De laurierkers groeit van volle zon tot diepe schaduw en bloeit zelfs in zware schaduw. Halfschaduw en schaduw zijn de meest gebruikelijke plekken. Hij is daardoor geschikt voor lastige hoeken waar andere haagplanten het laten afweten.
Houd rekening met de uiteindelijke grootte. De wortels zijn vezelig en concurrerend, dus onderbeplanting kan het moeilijk krijgen. Tegen koude wind is wat beschutting prettig.
Water geven
De waterbehoefte is matig. Geef een pas geplante laurierkers goed water tot hij is aangeslagen. Volgroeide planten kunnen tegen een droge periode, al is de droogtetolerantie gemiddeld. In juni, juli en augustus is extra water het meest zinvol. Stilstaand water is slecht voor de plant: de grond moet vochtig maar goed doorlatend zijn.
Grond en verpotten
De laurierkers verdraagt de meeste gronden: universele tuingrond, leem, klei, humusrijke grond en ook kalkrijke grond. De pH ligt ruwweg tussen 5 en 8. Het best doet hij het op rijke, organische grond.
Staat de plant in een pot of bak, verpot hem dan in maart of april.
Bemesten
Breng in maart of april een laag compost als mulch aan. Zware bemesting is niet nodig. Blijft het blad geel en is de grond kalkrijk en arm, dan helpt mulchen om de grond te verbeteren.
Snoeien en knippen
De laurierkers verdraagt stevig snoeien. Een haag knip je in juli en augustus (late zomer). Gebruik bij voorkeur een snoeischaar en knip de takken een voor een af, in plaats van met een heggenschaar te werken: dan scheuren de grote bladeren niet in en blijven er minder bruine randen over.
Planten
Plant in maart, april, september of oktober. Geef de struik ruimte voor zijn uiteindelijke formaat, ook als je een haag plant. Giet na het planten goed aan.
Overwinteren
De laurierkers is in het grootste deel van Europa volledig winterhard en verdraagt ruwweg tot -20 °C, terwijl de temperatuur in een gewone winter bij ons tot ongeveer -12 °C daalt. Jonge planten beschut je bij strenge kou. In januari, februari, november en december staat de plant in rust; je hoeft dan niets te doen.
Vermeerderen
Vermeerderen kan met stekken, zaad of door afleggers. Stekken neem je in juli, augustus of september. Zaaien kan in oktober.
Veelvoorkomende problemen
Kleine gaatjes in het blad wijzen op hagelschotziekte (schimmel). Verwijder aangetaste bladeren en zorg voor betere luchtcirculatie. Andere mogelijke ziekten zijn meeldauw en honingzwam.
Gele bladeren komen door natte voeten of kalkrijke, voedselarme grond: verbeter de drainage en mulch. Bruine bladranden komen door vorst of droogte: geef water in droge periodes en zorg voor beschutting tegen wind.
Veiligheid
Giftig voor katten en honden- Katten
- Giftig
- Honden
- Giftig
- Paarden
- Giftig
- Mensen
- Giftig
De laurierkers is giftig voor katten, honden, paarden en mensen. De giftige delen zijn bladeren, zaden en stengels. De giftige stoffen zijn cyanogene glycosiden, waaronder amygdaline en prunasine. Symptomen van cyanidevergiftiging zijn verwijde pupillen, moeite met ademhalen, hijgen, felrode slijmvliezen en shock. Het rijpe vruchtvlees is wrang en in kleine hoeveelheden eetbaar, maar de zaden en bladeren zijn giftig. Dit is alleen informatie en geen veterinair of medisch advies. Twijfel je, vraag dan een dierenarts of arts.
Bron: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox, English Wikipedia



























































































