Wilde marjolein

Zet wilde marjolein het liefst in volle zon. Een plek in zon tot halfschaduw is ook prima. Goudgele en bonte vormen houden vaak van wat middagschaduw. Te veel schaduw gaat ten koste van de smaak van de bladeren.

De plant is geschikt voor de rotstuin, als bodembedekker en in een pot of bak, ook op het balkon.

Wilde marjolein is zeer droogtetolerant. Geef na het aanslaan spaarzaam water, want de plant kan goed tegen droge grond. Een lage luchtvochtigheid is geen probleem. Natte, zware grond is juist de grootste vijand, omdat de wortels dan kunnen gaan rotten.

Kies matig voedselrijke tot schrale, goed doorlatende grond. Zandgrond, leemgrond en grindrijke grond werken goed, ook kalkrijke grond. De zuurgraad (pH) mag liggen tussen 6 en 8. Rijke grond heeft de plant niet nodig.

Staat de plant in een pot, dan is april het moment om te verpotten.

Bemest hooguit in april, en houd het sober. Op rijke grond wordt de smaak van de bladeren zwakker, dus extra voeding is meestal niet nodig.

Snoei de plant in het vroege voorjaar (maart) flink terug. Knip haar in de zomer regelmatig bij, vóór de bloei, zodat er vers blad komt. In augustus volgt een tweede snoeibeurt.

Plant wilde marjolein in april of mei op een zonnige plek, met ongeveer 30 cm tussen de planten.

Binnen zaaien kan in maart. Buiten zaai je in april en mei.

De plant is winterhard. Ze overleeft tot ongeveer -30 °C, terwijl een gewone winter hier uitkomt op rond -12 °C. Knip haar terug en dek de grond licht af met mulch. Planten in een pot beschut je extra. In november, december, januari en februari staat de plant in rust.

Je kunt wilde marjolein vermeerderen met zaad, stekken of door deling. Vermeerderen doe je in april, mei of september.

Smaakt de plant zwak, dan staat ze meestal in te rijke grond of te schaduwrijk. Zet haar in schrale grond in volle zon.

Wortelrot komt door natte, zware grond. Verbeter de afwatering, bijvoorbeeld door zand of grind door de grond te mengen.

Oogst de bladeren in juni, juli en augustus. Gedroogd smaken ze vaak sterker. Ze passen bij tomatengerechten, vlees, groenten en pizza. De mildere bloemen zijn ook eetbaar.

De plant werd vroeger gebruikt in de volksgeneeskunde, maar er is geen klinisch bewijs voor gezondheidseffecten.

De bloemen trekken bijen, vlinders en nachtvlinders aan. Herten en konijnen laten de plant meestal met rust.