Zonnehoed

Zet de zonnehoed het liefst in volle zon. Lichte schaduw verdraagt ze ook, maar bij te weinig licht gaan de stelen slap hangen. De plant is bijenvriendelijk en trekt ook vlinders aan, dus een zonnige border of een plek bij andere prairieplanten past goed. Ze groeit ook in een pot.

Een goed ingewortelde zonnehoed heeft weinig water nodig en kan goed tegen droogte. Geef vooral jonge planten water. In juni, juli en augustus mag je iets vaker water geven, zeker bij een plant in een pot.

Kies gewone, goed doorlatende grond, bijvoorbeeld leem-, zand- of grindachtige grond. Zware, natte klei is vooral in de winter ongunstig. Planten in een pot verpot je in maart of april.

De zonnehoed heeft weinig voeding nodig. Werk in maart of april wat compost door de grond. Te rijke grond en veel bemesting zorgen voor slappe stelen.

Knip uitgebloeide bloemen weg om de bloei te verlengen. Laat je ze staan, dan kunnen vogels de zaadhoofden eten en geven ze ook in de winter structuur in de tuin. Knip de planten aan het eind van de winter terug, in maart.

Plant de zonnehoed in april of mei, of in september of oktober, op een zonnige plek. Houd 40 tot 50 cm afstand tussen de planten. Zaaien kan binnen in februari en maart, of in maart en april.

De zonnehoed is volledig winterhard. Laat de stelen in de winter staan en knip ze begin voorjaar terug. De plant is dan in rust, ruwweg van november tot en met februari.

Je kunt echinacea vermeerderen via zaad, deling of wortelstekken. Delen doe je in maart, april of september. De meeste soorten hebben een penwortel, de rode zonnehoed (Echinacea purpurea) heeft een korte wortelstok met vezelige wortels.

Slappe stelen komen door te veel schaduw of te rijke grond. Verplaats de plant naar de zon en geef geen zware bemesting.

Rot in de winter wijst op waterverzadigde grond. Verbeter dan de drainage.

Mogelijke ziekten zijn echte meeldauw, aster yellows en bladvlekken.

De zonnehoed is geschikt als snijbloem. Je snijdt de bloemen in juli en augustus. Traditioneel werd echinacea door de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika gebruikt bij infecties, pijn en wonden, en later veel bij verkoudheid. Het bewijs voor een werkzaam effect is volgens de huidige kennis zwak.