Woestijnroos
Adenium obesum · Apocynaceae
Ook bekend als: adenium
De woestijnroos (Adenium obesum, ook gewoon adenium genoemd) is een vetplant met een gezwollen voet en opvallende trompetvormige bloemen. Bij ons is hij niet winterhard en hoort hij het hele jaar binnen, op de zonnigste plek. Met veel licht, zuinig water en een droge winterrust is hij redelijk goed te houden.
- Licht
- Volle zon
- Water
- Laag
- Luchtvochtigheid
- Laag
- Temperatuur
- 20–35 °C, min. 10 °C
- Moeilijkheid
- Gemiddeld
- Hoogte
- 0,3–1 m
Verzorging door het jaar heen
Kalender voor een kamerplant in het klimaat Oceanisch.
Kenmerken van de woestijnroos
De woestijnroos is een succulente struik of kleine boom uit de familie Apocynaceae. Kenmerkend is de verdikte, caudexachtige voet met enkele dikke takken, waarop de bladeren in bosjes aan de uiteinden zitten. De bladeren zijn leerachtig, vlezig en glanzend, grijsgroen tot helder groen, 5 tot 15 cm lang. De plant is meestal halfgroenblijvend en kan bij droogte of kou bladeren laten vallen.
De bloemen zijn trompet- of trechtervormig, 4 tot 6 cm breed, met vijf slippen en een lichtere keel. Ze komen voor in rood, roze en wit, er bestaan ook dubbele vormen. Ze geuren niet. De bloei loopt vooral van mei tot en met september.
In het wild groeit de soort in de Sahel en tropisch Afrika, van Mauritanië en Senegal tot Soedan, in Oost- en Zuid-Afrika en op het Arabisch Schiereiland, inclusief Socotra. Het zijn droge, rotsachtige gebieden en halfdroge savannes in volle zon. De soort kan 12 cm tot 5 m hoog worden en groeit langzaam.
Kweken en verzorging
Licht en standplaats
De woestijnroos heeft minstens 6 uur directe zon per dag nodig. Binnen is dat het helderste, zonnigste raam. Bij te weinig licht bloeit de plant niet. Hij verdraagt droogte goed en heeft weinig luchtvochtigheid nodig, dus een droge kamer is geen probleem.
De plant is niet winterhard: de laagste temperatuur die hij overleeft is 10 °C, terwijl het bij ons in de winter tot ongeveer -12 °C kan vriezen. Op een balkon kan hij in de zomer staan, maar in de herfst gaat hij weer naar binnen.
Water geven
Laat de grond tussen twee gietbeurten volledig opdrogen. In de groeiperiode, van mei tot en met augustus, geef je meer water. Tijdens de rustperiode (november tot en met februari) giet je heel spaarzaam.
Grond en verpotten
Gebruik een grofkorrelige cactus- en vetplantengrond die goed doorlatend is, in een pot met meerdere afwateringsgaten. Verpot bij voorkeur in april of mei.
Kies een brede, ondiepe, zware pot die maar iets groter is dan de verdikte voet.
Voeding
Voed in het voorjaar en de zomer, ongeveer van april tot en met augustus, om de bloei te stimuleren. In de winter stop je met voeden.
Snoeien
Snoei in maart of april, aan het begin van het groeiseizoen.
Vermeerderen
Je kunt de woestijnroos vermeerderen met zaad, stekken en enten; ook weefselkweek komt voor. Stekken doe je tussen april en juni. Zaaien kan binnen in maart of april.
Overwinteren
Haal de plant naar binnen zodra de temperatuur daalt tot ongeveer 13 °C. Houd hem in de winter droog en geef veel minder water. Bladverlies in de winter komt door rust of kou. Houd de plant warm en droog en begin in het voorjaar weer met water geven.
Plagen en problemen
Mogelijke plagen zijn bladluizen, schildluizen en wolluizen. Bij kleverige bladeren en wit pluis gaat het meestal om wol- of schildluis: dep ze weg met een wattenstaafje met alcohol of gebruik insectenzeep.
Een zachte, rottende voet komt door te veel water of natte, koude grond. Geef minder water, gebruik grofkorrelige grond en snijd het rot weg. Andere ziekten zijn schimmelbladvlekken, wortelrot en voetrot. Bloeit de plant niet, dan is er meestal te weinig licht: geef directe zon en voed in het voorjaar.
Veiligheid
Giftig voor katten en honden- Katten
- Giftig
- Honden
- Giftig
- Paarden
- Giftig
- Mensen
- Giftig
De woestijnroos is giftig voor katten, honden, paarden en mensen. De giftige delen zijn het sap, de stengels en de wortels; de giftige stoffen zijn hartglycosiden. Symptomen zijn braken, diarree, verlies van eetlust, sloomheid en een onregelmatige hartslag, die levensbedreigend kan zijn. Het melksap kan huidirritatie (dermatitis) veroorzaken. In Afrika is het sap traditioneel gebruikt als pijlgif voor groot wild en als visgif. Dit is alleen informatie en geen diergeneeskundig of medisch advies. Twijfel je, vraag dan een dierenarts of arts.
Bron: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox, English Wikipedia



































































































