Pachira

Zet de pachira op een lichte plek zonder directe zon, of in halfschaduw. Felle zon kan bruine, verbrande plekken op het blad geven. Wil je hem naar een zonniger plek verplaatsen, doe dat dan geleidelijk.

De ideale temperatuur ligt tussen 18 en 24 °C. De plant is niet winterhard en verdraagt geen temperaturen onder 5 °C.

Geef water zodra de bovenkant van de grond droog is. De verdikte voet slaat wat vocht op, dus de plant kan tegen een korte droge periode. Water dat blijft staan veroorzaakt echter wortelrot, dus laat overtollig water altijd weglopen.

Tussen mei en augustus mag je iets royaler water geven. De pachira houdt van een hoge luchtvochtigheid.

Kies een vochthoudende, goed doorlatende potgrondmix, bijvoorbeeld turfvrije potgrond of een mengsel met perliet en leem of zand. De ideale zuurgraad ligt ongeveer tussen pH 5,5 en 7.

Verpot ongeveer elke 2 tot 3 jaar in april of mei, in een iets grotere pot met verse grond.

Geef van april tot en met september maandelijks een verdunde, evenwichtige vloeibare voeding. In de winter voed je niet.

Snoei de plant in april of mei in model. Haal dode of gele bladeren weg wanneer je ze ziet.

Zet de plant binnen voordat de temperatuur daalt tot ongeveer 7 °C, en houd hem boven 12 °C. Geef in de rustperiode (grofweg november tot en met februari) minder water en geen voeding. Bladverlies kan in de winter voorkomen; in de herfst is het een gevolg van de kortere dagen en meestal normaal. In het voorjaar gaat de groei weer verder.

De pachira vermeerder je met zaad, stekken of door af te leggen. Zaaien kan binnen in maart of april. Stekken en afleggers maak je tussen mei en juli.

Gele, afvallende bladeren komen door te veel water of door kou. Laat de grond tussen de watergiften opdrogen en houd de plant boven 12 °C.

Bruine, verschroeide plekken wijzen op directe zon. Verplaats de plant naar een lichte plek zonder volle zon.

Een zachte, rottende stamvoet betekent dat de grond te nat is. Zorg voor betere drainage en geef minder water.

Let daarnaast op spint, wolluizen en schildluizen. Bij te natte grond is wortelrot de belangrijkste ziekte.

In het oorspronkelijke verspreidingsgebied worden de noten uit de grote, houtige vrucht rauw, geroosterd of gemalen tot meel gegeten. Ook jonge bladeren en bloemen worden gegeten. Het vruchtkapsel zelf is niet eetbaar.