Haagliguster

De haagliguster groeit van zon tot vrij diepe schaduw. In de zon bloeit hij het best en wordt het blad het dichtst. In halfschaduw doet hij het ook prima, dus hij is geschikt voor lastige hoeken in de tuin.

De soort trekt insecten aan met zijn bloemen, vogels eten de bessen en het blad dient als voedsel voor de rupsen van diverse nachtvlinders. Dat maakt een haag van haagliguster ook nuttig voor de fauna. Omdat vogels de zaden verspreiden, kunnen er hier en daar zaailingen opduiken.

De waterbehoefte is matig. Geef nieuw geplante struiken goed water, zodat ze goed aanslaan. Een volgroeide haag redt zich met een matig vochtige grond en verdraagt korte droge perioden. De droogtetolerantie is gemiddeld, dus bij langdurige droogte is bijwateren verstandig.

De haagliguster groeit op leemgrond, op kalkrijke grond en op gewone tuingrond. De pH ligt bij voorkeur ongeveer tussen 6 en 8. Zorg voor vochtige maar goed doorlatende grond, zonder blijvend stilstaand water.

Bemest in maart en april, aan het begin van het groeiseizoen. Een snelgroeiende haag die je meerdere keren per jaar knipt, heeft in die periode baat bij extra voeding.

Een nette haag knip je 2 tot 3 keer in het groeiseizoen. Denk aan juni en augustus, aanvullend op de snoei in februari. In februari, aan het einde van de winter, kun je de haag ook flink terugsnoeien om hem te verjongen.

Wie bloemen en bessen wil, knipt minder: een strak geknipte haag bloeit zelden.

Plant de haagliguster in maart en april of in oktober en november. In de herfst en het voorjaar is de grond in Nederland meestal vochtig genoeg om goed aan te slaan. Geef na het planten ruim water, zeker de eerste tijd.

De haagliguster is winterhard en kan tot ongeveer -19 °C aan, terwijl een typisch winterminimum in Nederland rond -12 °C ligt. Je hoeft dus niets te beschermen. In koude winters kan het blad afvallen. De rustperiode loopt van december tot en met februari.

Je vermeerdert de haagliguster door stekken of uit zaad. Gunstige perioden zijn juli, augustus en november. Stekken geven planten die identiek zijn aan de moederplant, wat handig is voor een gelijkmatige haag.