Canadese kornoelje
Cornus sericea · Cornaceae
Ook bekend als: Canadese kornoeilje
De Canadese kornoelje, ook wel rode kornoelje of Cornus sericea genoemd, is een makkelijke, snelgroeiende struik met felrode jonge stengels die in de winter opvallen. Hij is volledig winterhard, houdt van vochtige grond en is geschikt als losse struik of als haag. Met de juiste snoeibeurt in het voorjaar blijft de kleur van de stengels mooi.
- Licht
- Zon tot halfschaduw, Volle zon
- Water
- Hoog
- Luchtvochtigheid
- Gemiddeld
- Temperatuur
- 10–24 °C, min. -40 °C
- Moeilijkheid
- Makkelijk
- Hoogte
- 1,5–4 m
Verzorging door het jaar heen
Kalender voor het klimaat Oceanisch.
Kenmerken van de Canadese kornoelje
De Canadese kornoelje (Cornus sericea) is een bladverliezende, meerstammige struik uit de kornoeljefamilie (Cornaceae). Hij groeit rechtop tot breed uitwaaierend en vormt via ondergrondse uitlopers na verloop van tijd kolonies. De groei is snel.
De bladeren zijn eivormig tot lancetvormig, 5 tot 12 cm lang, donkergroen aan de bovenkant en blauwgroen aan de onderkant. In de herfst kleuren ze oranje, rood en paars. Van mei tot juli verschijnen kleine, doffe witte of crèmekleurige bloemen in platte schermen van 3 tot 6 cm breed. Daarna volgen kleine witte, soms blauwachtige besjes van 5 tot 9 mm.
Van nature komt de soort uit Noord-Amerika, van Alaska tot Newfoundland en zuidelijk tot in het noorden van Mexico. Hij groeit daar vooral langs waterkanten en op vochtige, drassige plekken, maar ook op drogere grond.
Kweken en verzorging
Standplaats
Zet de struik in de volle zon of in halfschaduw. Hij verdraagt ook schaduw. Omdat hij zich via uitlopers uitbreidt, heeft hij ruimte nodig of een plek waar je de uitbreiding kunt begrenzen. Door zijn snelle groei en dichte begroeiing werkt hij goed als haag.
Water geven
De Canadese kornoelje houdt van gelijkmatig vochtige grond en kan zelfs tegen tijdelijk overstromen. Houd de grond dus steeds vochtig, zeker in de eerste jaren na het planten en in droge perioden. Daarom past hij goed bij een vijver, een wateroever of een natte plek in de tuin.
Grond
De struik staat het liefst in humusrijke, vochtige grond. Hij past zich aan aan klei, leem en zand, en groeit zowel op natte als op drogere plekken. Een zuurgraad van ongeveer pH 6 tot 8 is volgens de gegevens geschikt. De grond mag vocht vasthouden.
Bemesten
Bemest in april, als de struik weer begint te groeien. Door in de grond organisch materiaal te verwerken, krijgt de struik de voedselrijke, vochtige grond waar hij het beste op groeit.
Snoeien voor felrode stengels
Snoei in maart. Zet de struik hard terug of verwijder de oudste stengels. Alleen jonge stengels hebben de felrode kleur, oude stengels verliezen die. Wie dof gekleurde takken ziet, lost dat op met een stevige snoeibeurt in het vroege voorjaar.
Planten
Plant in maart en april, of in oktober en november, in vochtige, rijke grond. De uitlopers kun je beperken door ze met een spade af te steken (wortelsnoei). Zo blijft de struik op zijn plek en wordt hij niet lastig in de tuin.
Zaaien kan in oktober.
Overwinteren
De Canadese kornoelje is volledig winterhard en kan volgens de gegevens ruwweg tot -40 °C verdragen, ver onder de gebruikelijke winterminima hier. Hij heeft geen bescherming nodig. De rustperiode loopt van november tot en met februari. De stengels hebben juist in de winter de mooiste kleur.
Vermeerderen
Je kunt de struik vermeerderen met stekken, door afleggers, door zaad of door deling. Goede momenten zijn februari, maart en november. Omdat de uitlopers gemakkelijk wortelen, is deling vaak de eenvoudigste manier.
Problemen
Het bekendste probleem is de kornoeljebladwesp: de larven kunnen de bladeren kaalvreten. Pluk de larven met de hand af of pak ze vroeg aan. Ook schildluizen kunnen voorkomen.
Dof gekleurde stengels komen door oude takken. De oplossing is hard snoeien in het vroege voorjaar.
Gebruik en waarde voor de tuin
De bessen zijn bitter en niet lekker om te eten, maar vogels en andere dieren eten ze graag. De struik trekt bijen en vlinderlarven aan. Op sommige plekken wordt hij ook door herten en konijnen aangevreten. De wortels en uitlopers houden de grond vast en beperken erosie langs oevers.
Traditioneel gebruikten sommige inheemse volken van Noord-Amerika de bessen tegen verkoudheid en om bloedingen te remmen. De binnenbast werd gerookt en gebruikt als kleurstof.














































































