Lepelplant
Spathiphyllum · Araceae
Ook bekend als: lepelblad
De lepelplant (Spathiphyllum, ook lepelblad of spathiphyllum genoemd) is een makkelijke, groenblijvende kamerplant met glanzend donkergroen blad en witte, zeilvormige schutbladen. Hij houdt van schaduw en een vochtige omgeving en is in Nederland niet winterhard, dus hij hoort binnen.
- Licht
- Halfschaduw, Veel indirect licht
- Water
- Gemiddeld
- Luchtvochtigheid
- Hoog
- Temperatuur
- 20–29 °C, min. 5 °C
- Moeilijkheid
- Makkelijk
- Hoogte
- 30–90 cm
Verzorging door het jaar heen
Kalender voor een kamerplant in het klimaat Oceanisch.
Kenmerken van de lepelplant
De lepelplant is een overblijvende, kruidachtige plant uit de aronskelkfamilie (Araceae). Hij vormt een compacte bos bladeren die uit een korte, kruipende wortelstok komen, zonder zichtbare stam. In het wild groeit hij in het tropische Midden- en Zuid-Amerika, met enkele soorten in het westelijke Pacifische gebied en Zuidoost-Azië. Daar staat hij op vochtige, schaduwrijke bosbodems langs rivieren en beken, soms op plekken die af en toe overstromen.
Het blad is glanzend donkergroen, elliptisch tot lancetvormig, 10 tot 65 cm lang, met een duidelijke middennerf en bladstelen die ongeveer even lang zijn als de bladschijf. De bloem is een kolf met kleine roomkleurige bloemetjes, gedeeltelijk omsloten door een wit schutblad van 10 tot 30 cm dat boven het blad uitsteekt. Na ongeveer tien dagen kleurt dat schutblad groen. Binnenshuis blijft de plant meestal 30 tot 90 cm hoog en breed.
Kweken en verzorging
Licht en plek
Een lepelplant staat het best in halfschaduw of op een plek met helder, indirect licht. Hij verdraagt ook weinig licht, maar dan bloeit hij minder of niet. Direct zonlicht verbrandt de bladeren.
De ideale temperatuur ligt tussen 20 en 29 °C. Zet de plant uit de buurt van koude tocht.
Water geven en luchtvochtigheid
Houd de grond gelijkmatig vochtig, maar niet nat. Laat de bovenkant van de potgrond tussen twee gietbeurten licht opdrogen. Droogte verdraagt de plant slecht, en hangende bladeren zijn een teken van dorst. Geef dan flink water en houd de grond daarna gelijkmatig vochtig.
Van mei tot en met augustus heeft de plant meer water nodig. In januari, november en december is hij in rust en kan het minder. De plant houdt van een hoge luchtvochtigheid; droge lucht kan bruine bladpunten geven.
Potgrond en verpotten
Kies een humusrijke, licht zure grond met een pH van ongeveer 5,0 tot 6,5, die vochtig blijft maar goed afwatert. Een veenvrije potgrond met schors en perliet werkt goed.
De lepelplant mag best wat krap zitten. Verpot alleen als het nodig is, in februari of maart, en kies een pot die maar iets groter is dan de kluit.
Bemesten
Bemest van april tot en met september, maar met een kwart van de aanbevolen sterkte. Spoel de grond tussen de beurten door met water. Te veel voeding verbrandt de bladpunten.
Snoeien en onderhoud
Knip uitgebloeide bloemen en vergeelde bladeren af bij de voet van de plant.
Overwinteren
Houd de plant 's winters boven 15 °C en uit de buurt van koude tocht. Bij temperaturen onder 4 °C raakt hij beschadigd. Buiten kan hij in ons klimaat dus niet blijven staan.
Vermeerderen
Vermeerder de lepelplant door deling, bij voorkeur van maart tot en met mei. Verdeel de pol in stukken met wortels en zet die apart in verse potgrond.
Veelvoorkomende problemen
Bruine bladpunten: die komen door te veel voeding, zoutophoping of droge lucht. Spoel de grond door, bemest minder en verhoog de luchtvochtigheid.
Hangende bladeren: de plant heeft dorst. Geef flink water en houd de grond daarna gelijkmatig vochtig.
Gele bladeren: meestal te veel water of slechte afwatering. Laat de grond licht opdrogen en controleer of overtollig water weg kan.
Geen bloemen: er is te weinig licht. Verplaats de plant naar een plek met helderder, indirect licht.
Let verder op wortelrot, grauwe schimmel en bladvlekken.
Veiligheid
Giftig voor katten en honden- Katten
- Giftig
- Honden
- Giftig
- Paarden
- Giftig
- Mensen
- Licht giftig
De lepelplant is giftig voor katten, honden en paarden en licht giftig voor mensen. Alle delen van de plant bevatten onoplosbare calciumoxalaatkristallen, ook de bladeren. Klachten zijn een brandend en gezwollen gevoel in mond, tong en lippen, kwijlen, braken en moeite met slikken. Dit is alleen informatie, geen advies van een dierenarts of arts. Twijfel je, vraag dan een dierenarts of arts om raad.
Bron: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox, English Wikipedia



































































































